Vandaag las ik in de krant een artikel over Bibian. Ik ken haar niet persoonlijk, maar ik heb wel het idee, dat ik haar wel ken. Ik heb een diep respect voor haar. Een sportvrouw in hart en nieren. In 1993 begon zij met snowboarden en in 1996 reed ze haar eerste bekerwedstrijd. In 1999 scheurde ze haar enkelbanden. Na zes weken fysiotherapie was ze zodanig hersteld, dat zij het seizoen afmaakte. Met goede resultaten. Na een periode van rust, begon zij aan een nieuw seizoen. Ze echter weer problemen en in het ziekenhuis werd botkanker geconstateerd. De tumor werd verwijderd en zij werd kandidate voor de Olympische spelen in 2002. Tijdens de voorbereiding bleek de tumor terug te zijn. Iets later bleek de tumor al in het botvlies te zitten. Hierbij was het risico van uitzaaien via het bloed denkbaar. Zij werd toen voor de keus gesteld, doorgaan met de behandelingen of het been te laten amputeren. Zij koos uiteindelijk voor amputatie. Vier maanden later stond ze voor het eerst weer op het snowboard. In de daaropvolgende jaren deed ze weer mee aan de wedstrijden. In 2013 kwalificeerde zij zich voor de Paralympische Winterspelen 2014 in Sotsji en won daar goud. Eind 2014 dat er kankercellen in haar longen waren gevonden. Ze deed toch mee aan de WK in februari 2015 en won goud. In 2016 werd weer kanker geconstateerd. Dat belette haar niet om in 2018 weer goud te winnen op de Paralympische Spelen. In totaal werd zij 15 keer door symptomen van kanker getroffen. In maart 2021 werden uitzaaiingen in haar hersenen geconstateerd, waarbij behandeling volgens haar artsen onmogelijk zouden zijn.

Bibian is grondlegster van de MENTELITY FOUNDATION, een stichting die kinderen en jongvolwassenen met een lichamelijke beperking aan het sporten wil krijgen. Boven aan Bibians bucketlist staat dat de JUMP – dat staat voor Junior Modulaire Prothese – vergoed wordt. In ons land krijgen mensen één prothese in de drie tot vijf jaar vergoed. Kost een prothese 10.000 euro, je kunt er niet mee hardlopen of voetballen. Maar aan een extra voetbalbeen of zwemprothese hangt datzelfde prijskaartje van 10.000 euro. Dat is voor bijna niemand weggelegd en de zorgverzekeraar vergoedt het niet. Met de JUMP lossen we dat op. Het is een prothesebeen met een tooltje waarmee gemakkelijk van voet kan worden gewisseld. Er zitten er drie bij. Een alledaagse, een watervoet voor onder de douche en in zee, en eentje voor een sport naar keuze. Zeker 80 procent van de valide mensen sport regelmatig, bij de 10.000 prothesegebruikers is dat slechts 27 procent. Als alleen al een wandelingetje van 200 meter met een prothese pijn doet, blijf je liever zitten. Sporten kan een enorme zorgbesparing betekenen, kijk maar naar overgewicht en ouderdomsziektes. Tonen wij aan dat de levenskwaliteit met JUMP verbetert, dan kunnen ze de basisverzekering in. Daarvoor moeten we de hem testen bij 75 mensen. De JUMP kost 10.000 tot 15.000 euro, dus dat komt neer op een investering van 750.000 euro. Ik zelf vindt het belachelijk, dat de zorgverzekering de JUMP niet vergoed. Ik roep dan ook de politici op dit voor elkaar te boksen. In de tussentijd kunnen wij als valide sporters en sportliefhebbers helpen om Bibian’s droom uit te laten komen. Heel simpel. SMS het woord LEEF naar 4004.

Coach

Elke keer als er weer over een Elfstedentocht wordt gesproken, dan gaan mijn gedachten naar Ale Mier, een medespeler van het 1^e herenteam van de volleybal vereniging EDO op Terschelling. De tocht werd gehouden op woensdag 26 februari 1986. Op de voorafgaande dinsdagavond werd er door ons team getraind in de gymzaal van de Schylger Jouw in Midsland. De stemming was opperbest en er werd fanatiek getraind. Op enig moment nam Ale deel aan een blokactie. Bij de landing kwam hij op de voet van een medespeler. Het gevolg was, dat hij finaal door zijn enkel ging. Zijn voet kwam daardoor dwars naast zijn onderbeen terecht. Omdat we direct in de gaten hadden dat dit een ernstige blessure was, werd de dienstdoende huisarts Dick van Schie gebeld. Die kwam direct ter plaatse en behandelde hem. Door de vreemde stand van zijn voet moest deze direct worden teruggezet, omdat anders de bloedvaten zouden worden afgekneld. Onder een fikse verdoving gelukte dit. Maar dit was uiterlijk pijnlijk voor Ale. Hij werd diezelfde avond nog met de heli naar de wal gevlogen. Dit had nog wel wat voeten in de aarde in verband met de Elfstedentocht de volgende dag. Later in de week werd hij geopereerd. Op 15 maart was Ale, als toeschouwer, voor de eerste keer weer bij een thuiswedstrijd. Dit was EDO – DVC2. Ik speelde toen als  midspeler. Na 10 minuten blokte ik bij op links. Bij de landing kwam ik op de voet van de linksvoor en zwikte door mijn enkel. Ik werd naar de kleedkamer gebracht om mijn voet te koelen. De huisarts werd ook hier gebeld. Dit was door dokter Piet Smit. Toen hij gebeld werd, was hij aan het hout zagen, waardoor hij in overall de sportzaal binnen kwam. Hij bekeek mij voet en sprak de legendarische woorden: “Die poot is kapot”. Ik werd door Mattie Rob in haar lelijke eend naar huis gebracht. De volgende morgen ging ik naar het ziekenhuis in Leeuwarden en om 12.15 uur werd ik de OK ingereden. Mijn enkelbanden waren afgescheurd en ik had een botfractuur. Na vijf dagen in het ziekenhuis Triotel in Leeuwarden en vier weken loopgids kon ik weer revalideren onder begeleiding van de Fysiotherapeut Burrie. Op 16 juni was ik zodanig hersteld, dat ik ’s morgens weer volledig inzetbaar was. Rest mij nog te vertellen, dat op diezelfde dag om 13.30 uur onze zoon Ron werd geboren met assistentie van onze huisarts Dick van Schie en vroedvrouw Tante Rim.

Coach

Ik zat deze week ’s morgens naar het NOS-journaal te kijken en zag wat er die dag ervoor in verschillende de steden had afgespeeld. Het begon ’s middags in Amsterdam en Eindhoven. De demonstraties tegen het Corona- en vaccinatiebeleid werden door verschillende groepen relschoppers gekaapt en eindigde in felle confrontaties met de politie. Dit zette zich ’s avonds voort in Den Haag, Enschede, Helmond, Den Haag, Tilburg, Venlo, Helmond, Breda, Arnhem en Apeldoorn. Onvoorstelbaar en onbegrijpelijk waar die relschoppers mee bezig zijn. In Enschede belaagden ze zelf het ziekenhuis. Ook een paar avonden ernaar werd er nog volop gereld, geplunderd en vernield. Dit heeft niets meer met het demonstratierecht te maken. Dit heeft alles te maken met jongeren en ouderen, die uit zijn op rellen en de confrontatie met de politie zochten. Volgens mij heb je door zo’n gedrag al je rechten verloren. Als kleine jongen zat ik in de zestiger jaren tijdens verjaardagsfeestjes van mijn ouders met open mond naar mijn ooms te luisteren die allerlei kleine en grote problemen van de wereld bespraken. Als het dan over een persoon ging, die een aantal zaken in de ogen van mijn ooms niet goed had gedaan de volle laag kritiek. Ik herinner mij een gevleugelde uitspraak van één van mijn ooms, die dan reageerde met de woorden: “Deie, deie mot een schot in de rugge hebben.” Dit gaat mij wat te ver. Alhoewel…….. Er zijn veel arrestaties verricht. Er is vast nog wel een lege gevangenis, waar heel veel ruimte is voor deze relschoppers om zich te bezinnen op wat ze hebben aangericht. Als je dan zo graag willen vechten, ga daar dan maar het gevecht aan met het coronavirus. Zonder hulp van wie dan ook, want daar heb je kennelijk toch geen respect voor, gezien het optreden bij de spoedeisende hulp in Enschede en het Jeroen Bosch ziekenhuis in Den Bosch.

Coach