(84) Elfstedentocht 1986

Randje van het Net

Elke keer als er weer over een Elfstedentocht wordt gesproken, dan gaan mijn gedachten naar Ale Mier, een medespeler van het 1e herenteam van de volleybal vereniging EDO op Terschelling. De tocht werd gehouden op woensdag 26 februari 1986. Op de voorafgaande dinsdagavond werd er door ons team getraind in de gymzaal van de Schylger Jouw in Midsland. De stemming was opperbest en er werd fanatiek getraind. Op enig moment nam Ale deel aan een blokactie. Bij de landing kwam hij op de voet van een medespeler. Het gevolg was, dat hij finaal door zijn enkel ging. Zijn voet kwam daardoor dwars naast zijn onderbeen terecht. Omdat we direct in de gaten hadden dat dit een ernstige blessure was, werd de dienstdoende huisarts Dick van Schie gebeld. Die kwam direct ter plaatse en behandelde hem. Door de vreemde stand van zijn voet moest deze direct worden teruggezet, omdat anders de bloedvaten zouden worden afgekneld. Onder een fikse verdoving gelukte dit. Maar dit was uiterlijk pijnlijk voor Ale. Hij werd diezelfde avond nog met de heli naar de wal gevlogen. Dit had nog wel wat voeten in de aarde in verband met de Elfstedentocht de volgende dag. Later in de week werd hij geopereerd. Op 15 maart was Ale, als toeschouwer, voor de eerste keer weer bij een thuiswedstrijd. Dit was EDO – DVC2. Ik speelde toen als  midspeler. Na 10 minuten blokte ik bij op links. Bij de landing kwam ik op de voet van de linksvoor en zwikte door mijn enkel. Ik werd naar de kleedkamer gebracht om mijn voet te koelen. De huisarts werd ook hier gebeld. Dit was door dokter Piet Smit. Toen hij gebeld werd, was hij aan het hout zagen, waardoor hij in overall de sportzaal binnen kwam. Hij bekeek mij voet en sprak de legendarische woorden: “Die poot is kapot”. Ik werd door Mattie Rob in haar lelijke eend naar huis gebracht. De volgende morgen ging ik naar het ziekenhuis in Leeuwarden en om 12.15 uur werd ik de OK ingereden. Mijn enkelbanden waren afgescheurd en ik had een botfractuur. Na vijf dagen in het ziekenhuis Triotel in Leeuwarden en vier weken loopgids kon ik weer revalideren onder begeleiding van de Fysiotherapeut Burrie. Op 16 juni was ik zodanig hersteld, dat ik ’s morgens weer volledig inzetbaar was. Rest mij nog te vertellen, dat op diezelfde dag om 13.30 uur onze zoon Ron werd geboren met assistentie van onze huisarts Dick van Schie en vroedvrouw Tante Rim.

Coach